Uitgelicht en geliefd

22 februari 2017 in Blogs

Ondertussen is de opening van “Dag Josine”achter de rug. Het was geweldig, veel mensen en mooie kritieken. Moe en voldaan heet het hoe ik me nu voel. Ik zit achter mijn bureau en kom eindelijk weer toe aan andere dingen. Ik plan weer bezoeken in en werk me door de administratie berg heen die er ontstaan is de afgelopen week. Volgende week heb ik weer een mooi verhaal voor u van een bezoek maar nu neem ik u mee langs enkele favoriete werken uit onze collectie. Ik heb u al eens een kijkje gegeven in mijn kamer, daar hangt het grote werk van mijn zus, Merit de Jong. Natuurlijk hangt er meer. Een van mijn favoriete kunstenaars is Ed Dukkers. Van hem heb ik een mooi klein werkje op papier hangen. Eigenlijk lijkt het een studie, er zit een lijn in en een verbeterde lijn, het is heel vlot neer gezet met krijt en een verfstreek. Het is gedateerd, 30-12-85. En gesigneerd wat het dan weer de allure geeft dat het geen schets is. Voor mij is het niet helemaal duidelijk hoe dit werkje bedoeld is maar dat maakt het juist wel weer spannend vind ik. Thuis heb ik ook nog enkele van deze gouaches hangen, ik heb ze graag om me heen, met een glimlach kijk ik er naar. De paar lijnen die gebruikt zijn en dan toch een uitdrukking neerzetten, prachtig! Kleine kunstwerkjes hebben zoals ik al eerder vertelde vaak een aantrekkingskracht op mij persoonlijk. Juist in hun subtiliteit raken ze me. Je hoeft niet te kijken, ze schreeuwen niet om aandacht maar als je er even de tijd voor neemt hebben ze heel veel te laten zien. Zo ook met twee foto’s van Anne Meike van Willegen. Allebei hebben ze een blauw accent. Ze zijn gemaakt in China en het zijn details die door de spiedende ogen van een beroepsfotografe zijn waargenomen. Cum Laude afgestudeerd met haar fotografie en ze weet haar onderwerpen haarscherp en op unieke wijze vast te leggen. Een blauwe slang op een blauw haspel verdwijnt in een put op straat. Waarom? Waarheen? Vreemd en mooi, gek! De benen van een groepje mensen op de hoek van de straat. Wachten ze? Het zijn allemaal zwarte broeken en schoenen op 1 na. Fel blauwe suède schoenen. Je moet het maar zien en vast kunnen leggen. Het moment pakken. Knap vind ik het en leuk om dit soort vragen op te roepen bij de kijker. Zo kan figuratie toch een bepaalde abstractie oproepen. Kunst, het is oneindig. Oneindig mooi, boeiend, verhalend en vragend. Ik hou ervan.