Ton van Kesteren

22 februari 2017 in Blogs

De kunstenaar van deze week is Ton van Kesteren,  hij heeft al vele jaren werk in diverse collecties waaronder ook bij het Kunstcentrum. Ik bezocht hem in Hoorn. Daar heeft hij al jaren zijn werkplek in een voormalig schoolgebouw aan de Muntstraat. De hoge muren en raampartijen zorgen voor een prachtig licht waardoor hij zijn doeken van meer dan een meter bij een meter goed kan scheppen en tonen. In een zelfgebouwde entresol heeft hij een kantoortje waar ik met koffie onthaald wordt. Ook heeft hij hier zijn boekenverzameling. Dat is een item dat je eigenlijk altijd tegenkomt bij de kunstenaar in het atelier. Boeken van grootheden uit de andere eeuw of tijdgenoten in een bepaald genre. Tijdens de koffie begin ik voorzichtig mijn onderzoekend gesprek. Zoals altijd ben ik op zoek naar de achtergrond van deze kunstenaar, zijn inspiratiebronnen en zijn werkwijze. Zeker bij deze kunstenaar die altijd abstracte schilderijen maakt ben ik benieuwd naar zijn toelichting. Ton verteld dat de aanleiding heel divers kan zijn. Soms is het een plaatje wat hij uitknipt maar soms is het ook een vervolg op een ander schilderij. Hij begint doorgaans met het opzetten van lijnen. In een vlot tempo staan deze zwarte basisdelen op het doek. Dan begint hij te werken met olieverf. Diverse kleuren in soms dikke klodders en soms juist strak uitgestreken komen de lagen op het doek. Er ontstaat iets maar waar het heen gaat is nog steeds onduidelijk, dat vormt zich eigenlijk in de loop van het proces. Het is steeds een strijd, een worsteling met jezelf vertelt van Kesteren, steeds de spanning, er moet nog wat maar wat als het de andere kleur juist uit evenwicht brengt. Het wit moet helder en onvermengd blijven maar er moet ook altijd een centrum zijn, een spanningsveld. Maar wanneer is het af, vraag ik? Ik vind het een boeiend proces en voel de druk die het geeft, want je zult maar dagen bezig zijn en een fout maken. Onherstelbaar zegt van Kesteren, vier van de tien opgezette doeken beschouwt hij daarom ook als verloren. Die gaan weg, eenmaal een verkeerde beslissing in een werk en het is niet meer terug te draaien. Hij vindt dat fors maar het is niet te ontkomen. Om ook ontspannen kunst te kunnen maken neemt van Kesteren af en toe zijn toevlucht tot beeldhouwen. In was maakt hij personages die hij later laat gieten in brons, heel figuratief dus en in verschillende posities. Heerlijk vindt hij dat, hier is de spanning zoals bij het schilderen helemaal weg en blijft alleen het vrije gevoel van creëren.