Jaques Tange

22 februari 2017 in Blogs

Vandaag was ik in de wereld van Jaques Tange. Jaques is beeldend kunstenaar en woont en werkt in Schiedam. Wie eenmaal zijn werk kent zal het ook altijd herkennen. De kleuren maar ook de personages zijn zo onderscheidend. Ik spreek over de wereld van Jaques Tange omdat ik letterlijk in zijn schilderij binnenstapte. Een oud pandje, met knalrode gordijnen, een blauwe, met rode Tange- bloemen beschilderde tafel, kastjes met Tange- poten en beschildering en overal zijn werken. Niet voor niets was deze man in 2005 kunstenaar van het jaar, wat een veelzijdigheid! Naast schilderijen maakt hij ook zeefdrukken, pastels, beelden en andere voorwerpen. Ik loop rond en kijk om me heen. Wat er vaak gebeurd is dat ik op een gegeven moment merk dat mijn aandacht steeds getrokken wordt naar eén speciaal werk. Zo ook nu. Boven de schouw hangt een immens groot doek. Paarden op wielen met daarop vrouwen met wapperende rode haren tegen een prachtig blauwe achtergrond. Er gaat zo’n dynamiek vanuit daar wordt je gewoon ingezogen. Het maakt me nieuwsgierig en vrolijk, tja dit doek moet mee daar is geen ontkomen meer aan. Gelukkig kan het ook, het is wel maar net af, de verf is nog nat maar het komt zo spoedig mogelijk naar het Kunstcentrum. Ik ben dan natuurlijk benieuwd waar het daarna naar toe gaat en hoe mensen erop reageren. Dat is ook waarom ik maar zelden zelf kunstwerken mee naar huis neem, gewoon omdat ik het niet voor mezelf kan houden maar het wil delen met mijn bezoekers. Juist die dingen die mij zelf zo raken. Ik kies buiten dit grote doek ook nog een kleiner werk uit. Negen zeefdrukken en twee beelden. We drinken een cappuccino en ik vraag Jaques naar de verhalen achter zijn werk. Wie zijn die mannetjes die je overal terugziet, de heertjes in net pak met bolhoed? Hij vertelt: “Het zijn de burgermannetjes en wat zo grappig is met een kleine aanpassing is het een pastoor of een joods heertje.” Deze mannetjes verbeelden de typetjes die we tegen kunnen komen in de wereld om ons heen, de brave mannen met hun heimelijke escapades. Het valt me ook op dat er vaak vogels te zien zijn en vissen, ook dat is niet zomaar. De vogel is het symbool voor nieuw leven en voor het einde, denk aan de lente wanneer ze ineens weer volop te horen zijn en de winter wanneer je ze in de stilte van de kou zo mist. Maar wat ze gemeen hebben met de vissen is dat ze zo vrij zijn dat ze niet aan banden te leggen zijn door grenzen of gebiedsafscheidingen. Ze bewegen zich waar ze willen, het kan alle kanten op gaan. De vrouw tenslotte is de verleidelijke persoon die de touwtjes in handen heeft, met haar charmes weet ze meer te bereiken dan het zaken mannetje met bolhoed, hij kan slechts achter haar aanrennen en hopen op een tel aandacht. Voor mij blijven het de bijzondere dagen om zo in iemand zijn wereld te stappen en deze verhalen aangereikt te krijgen. We nemen afscheid en ik rijd weer naar Zaanstad, mijn week kan niet meer stuk en dan is het nog maar maandag.